Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 2 / 2022

Το Twitter έκανε κάτι που δεν μου αρέσει. Είναι μια τακτική που ήδη ακολουθούν και άλλα κοινωνικά δίκτυα, όπως Facebook, Instagram, Pinterest (και αρκετά από αυτά σε χειρότερο βαθμό). Δεν σε αφήνει να κοιτάξεις κανονικά τις αναρτήσεις ενός χρήστη εκτός αν είσαι κι εσύ εγγεγραμμένος και έχεις κάνει log in. Αν πας να κοιτάξεις χωρίς να είσαι logged in, μόλις σκρολάρεις λιγάκι προς τα κάτω, πετάγεται ένα μήνυμα και σε σταματά, ζητώντας σου ή να κάνεις log in ή να εγγραφείς.

Δε μ’αρέσει καθόλου αυτή η τακτική, γιατί οδηγεί σε νοοτροπίες κλειστού κήπου (walled garden mentality, στην κοινή διάλεκτο) και είναι κόντρα στη γενική λογική του διαδικτύου, που είναι μια ανοιχτή λογική.

Ολοένα και περισσότερο προσπαθούν να κάνουν το διαδίκτυο κλειστό, αν και, βέβαια, αυτό ποτέ δεν πρόκειται να γίνει απόλυτα, γιατί η ίδια η φύση του ρέπει προς το ανοιχτό και ελεύθερο. Προσπαθούν, όμως. Οι κερατάδες.

Παλιά, σχεδόν τα πάντα ήταν ανοιχτά στο διαδίκτυο. Τώρα, τα μισά είναι. Στα άλλα συναντάς όλο πόρτες και φρουρούς. Αλλά αυτό δεν είναι το «κανονικό» διαδίκτυο. Είναι ένα πλασματικό διαδίκτυο, φτιαγμένο για «φύλαξη». Είναι το κακό Matrix, όχι το καλό Matrix. Το διαδίκτυο είναι να μπορείς να κινηθείς ελεύθερα. Να γράφεις τον δικό σου κώδικα και να γαμάς το σύμπαν· να παρακολουθείς τι λέει ο καθένας και να πληροφορείσαι όπως νομίζεις· να κατεβάζεις ενδιαφέροντα πράγματα που αλλιώς δεν θα τα έβρισκες με την καμία· να ανεβάζεις τα δικά σου πράγματα που αλλιώς δεν θα μπορούσες εύκολα να διαδώσεις· να ενημερώνεις και να ενημερώνεσαι χωρίς περιορισμούς· κάθε μέρα να ανακαλύπτεις κάτι το συναρπαστικό.

Ναι, αυτό είναι το σωστό διαδίκτυο· και όποιος πιστεύει κάτι διαφορετικό, πιστεύει μαλακίες.

Σήμερα, δυστυχώς, πολλοί έχουν γνωρίσει το διαδίκτυο από τα κινητά τους, τα οποία είναι ρυθμισμένα κυρίως σε κάποιες συγκεκριμένες λειτουργίες του διαδικτύου, εκπαιδεύοντας ουσιαστικά τον χρήση να εκλαμβάνει αυτά τα πράγματα μόνο ως «διαδίκτυο». Αυτό είναι κακό. Γιατί έτσι ορισμένοι δεν γνωρίζουν ποτέ το αληθινό διαδίκτυο. Το παρακολουθούν όπως παρακολουθούν την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα, καθόλου.

Θα σας πω, λοιπόν, δύο τρόπους για να παρακάμψετε τον περιορισμό του Twitter και να μπορείτε να παρακολουθείτε όποιον χρήστη θέλετε χωρίς να είστε logged in.

Πρώτος τρόπος: Πήγαινε στον χρήστη που θέλεις να παρακολουθήσεις. Σκρόλαρε λίγο προς τα κάτω μέχρι να βγει το αποτρόπαιο μήνυμα. Πάτα ότι θες να κάνεις sign up, να εγγραφείς. Θα σου βγάλει μια άλλη οθόνη που ζητά ονόματα και τα λοιπά. Αγνόησέ τα όλα αυτά. Πάτα το "πίσω" στο browser σου, ή το γενικό "πίσω" στο smartphone σου. Θα σε γυρίσει στον χρήστη που παρακολουθούσες, κι αποκεί και πέρα μπορείς να τον παρακολουθείς κανονικά, χωρίς να σε μπλοκάρει. Για κάποιο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον. Αν σου ξαναβγάλει το αποτρόπαιο μήνυμα, κάνε πάλι το ίδιο.

Δεύτερος τρόπος: Πάρε τον κώδικα που παραθέτω παρακάτω και κάνε τον copy/paste μέσα σε μια απλή σελίδα HTML. Ανέβασέ την σε κάποιον σέρβερ ή άσε την απλά στο desktop του υπολογιστή σου. Όταν την ανοίγεις θα εμφανίζει ένα κουτάκι μέσα στο οποίο θα φαίνονται οι αναρτήσεις του χρήστη που θέλεις. (Αν δεν εμφανιστεί αμέσως το κουτάκι, μην αγχώνεσαι· κάνε reload. Καμιά φορά μπορεί να αργήσει.)

Εκεί που λέει «ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ TWITTER_HANDLE», βάλε οπωσδήποτε το handle αυτού που θες να παρακολουθήσεις: πχ, havocus.

Εκεί που λέει «ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ», βάλε πάλι το handle ή ό,τι άλλο θέλεις – δεν έχει σημασία· είναι για ντεκόρ.

Ο κώδικας ακολουθεί:

<div style="width:200px"><a class="twitter-timeline" href="https://twitter.com/ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ TWITTER_HANDLE" data-widget-id="492623571613523968">

Tweets by ΒΑΛΕ ΕΔΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ</a>

<script>

!function timeapp(){setTimeout(twit, 2500);}();

function twit() {

tapp(document,"script","twitter-wjs");

}

function tapp(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0],p=/^http:/.test(d.location)?'http':'https';if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=p+"://platform.twitter.com/widgets.js";fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}

</script></div>

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]